27-06-07

Dancing on Radar

Vandaag was het 'bijna' gelukt om Dear Leader op de radio te krijgen met vermelding van de blog maar Stubru draaide 'All I Ever Wanted Was Tonight'. Nie simpel - bedankt in ieder geval aan onze Ridder.

Hierbij nog een filmpje van hoe je moet dansen op de nieuwe song - bedankt Jurgen.

DIV                                               

19:49 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-06-07

Zijn de dagen van Radar geteld??

Dear Leader heeft met het nummer Radar nog niet veel potten gebroken. Het nummer is reeds 5 keer gedraaid en dit vooral in de 'daluren' en zal nog eens gedraaid worden morgen tussen 19u en 20u.

 

Line Up26/06/200719 - 20 uur
DEAR LEADERRadar
Line Up11/06/200720 - 21 uur
DEAR LEADERRadar
Life is music10/06/200705 - 06 uur
DEAR LEADERRadar
Life is music06/06/200704 - 05 uur
DEAR LEADERRadar
Line Up06/06/200720 - 21 uur
DEAR LEADERRadar
Life is music04/06/200703 - 04 uur
DEAR LEADERRadar

 

We kunnen in ieder geval hopen dat de volgende single wat meer aandacht krijgt en er regelmatiger een plaat gedraaid zal worden. De afrekening lijkt in ieder geval ver weg.                                                                                                                                         

20:27 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-06-07

Recensie 4 - damusic

Dear Leader - The Alarmist
Rock

 

Al maanden vroegen wij ons af waar ‘The Alarmist’ bleef. In thuisland Amerika werd het schijfje –niet geheel toevallig op de dag dat het congres moest herverkozen worden- eind vorig jaar al op de massa losgelaten. Het blijft ons dan ook een mysterie waarom het voor zoveel honderden bandjes schijnbaar peanuts is om een Belgische verdeler aan de haak te slaan, terwijl er voor de echte helden maandenlange smeekbedes aan vooraf moeten gaan. Maar goed, het tweede Belgische wapenfeit van Aaron Perrino’s Dear Leader is gestrand. Dat wij dit enkel kunnen toejuichen is een evidentie.

Van zodra we het redelijk geniale ‘New Parade', van het toen nog onbekende The Sheila Devine, zo’n acht jaren geleden voor de eerste maal uit de boxen hoorden knallen was onze eerste reactie onvoorwaardelijk. Het kon niet anders dan dat er achter de figuur van de frontman van dit bandje een bezield en vooral uiterst getalenteerd muzikant schuilde. Hoewel we in een eerste oogopslag Aaron Perrino eerder de rol van brave nine to five computernerd zouden toemeten bleken we er pal op te zitten. Wat volgde in het korte maar hevige bestaan van The Sheila Devine typeert de muziek van Perrino’s huidige band Dear Leader volledig. Van intieme melancholie over manische woesternijen om uiteindelijk halsoverkop en wild om zich heen slaand tegen de vlakte te gaan en uitgeteld te blijven liggen. Exit The Sheila Devine, enter Dear Leader.
 
Perrino is op dit schijfje bij momenten furieus, razend op alles en iedereen maar bovenal op het bestuur van zijn land. Neem nu openingsbom en vermoedelijk het beste nummer dat de man ooit maakte: Nightmare Alleys. Wie er tijdens de Belgische doortocht van Dear Leader vorig jaar bij was,  staat ongetwijfeld nog steeds te daveren op zijn benen. Zelden een zanger zo gedreven zijn teksten weten uitspuwen als toen: “We Sing For Our Lives, These Are Dangerous Times”. Haast spontaan, zonder het nummer te kennen, brulde men toen terug: “Your Voice Is Like A Knife“. Zowel muzikaal als lyrisch grijpt deze song ons van seconde één tot het bittere einde recht bij de keel. Even later worden we tijdens Monuments And Shrines alweer door datzelfde allesoverheersende beklemmend gevoel overmand. Deze band ademt rock-‘n-roll, transpireert strakheid en zeikt adrenaline.
 
Zoals de titel van het album al doet vermoeden is er op het schijfje geen gebrek aan songs bedoeld om links en rechts een vunzige steek onder water te geven, zoniet her en der een flinke trap vol in het kruis te verkopen. Gevraagd naar hoe hij zijn band precies zou omschrijven antwoordt Perrino zelfzeker “een politiek geïnspireerde stadion rockband”. Wij kunnen niet anders dan bevestigend knikken wanneer het aanvankelijk balladachtige Labor On zich na een drietal minuten ontpopt tot een schreeuwerige, allesverwoestende mix van vlijmscherpe gitaarrifjes met een vocalenorkaan waarin de man schijnbaar alle levensfrustraties te grabbel gooit.
 
Worden verder opgenomen in de hall of fame: This Is Our War of The Smiths op speed en Radar. De duistere eerste single waaruit blijkt dat de heren perfect passen in playlists waarin pakweg Interpol en The Killers naast Buffalo Tom staan. Het eerder poppy refreintje van Bleed doet ons dan weer terugdenken aan de bescheiden hitjes van weleer, zoals Hum en Sideways.
 
Waar we al bijzonder te spreken waren over ‘All I Ever Wanted Was Tonight’ draait Perinno met deze ‘The Alarmist’ de spreekwoordelijke volumeknop zowaar nog iets hoger. Wij kunnen enkel hopen dat de versterker bij de volgende plaat niet ontploft én dat er vlug werk wordt gemaakt van een Belgische tournee. Dear Leader is én blijft immers een dijk van een live band.                                                                                                                                       

07:26 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-06-07

Dear Leader @ The Paradise

Paradise Dear Leader
 
 

                       http://photobucket.com/images/dear%20leader/
het zijn wel foto's van het vorige concert - nog geen van het nieuwe gevonden.

PLAYLIST

wrestler
empty chair
nightmare alleys
all i ever wanted
(new song) battle scars
corroded anchor
this is our war
billion served
bleed
My Heart is a Ghetto
radar
rr
glacier
nation

get civil
Everyone looks better in the dark
labor on

                                                                                                                                            

20:38 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-06-07

Rescensie 3 - Goddeau

Met dank aan Debonair - deze 3de rescensie is duidelijk ook de meest positieve.

Nadat Dear Leaders All I Ever Wanted Was Tonight vorig jaar met veel vertraging in ons land werd uitgebracht, is het met The Alarmist eindelijk tijd voor een eerste echte Belgische release. Dat de groep met zijn nieuwe plaat eindelijk een eigen identiteit uitstraalt, rechtvaardigt het uitstel.

Hadden wij het vorig jaar nog heel even over U2 in onze recensie over All I Ever Wanted Was Tonight? Met “Nightmare Alleys” mogen die referenties meteen weer van stal worden gehaald, want het eerste nummer van The Alarmist is het soort stadiumrocker waarbij er spontaan verwijzingen naar bands als U2, Live, Oasis en Manic Street Preachers naar boven komen. Het beukende gitaarwerk wordt breed uitgesmeerd en lijkt uitermate geschikt om een groot publiek op een volgelopen festivalweide te bekoren.

Daar leek de groep ten tijde van All I Ever Wanted Was Tonight met nummers als “Raging Red” en “All I Ever Wanted Was Tonight” al op te mikken, maar toen bleef het bij goede bedoelingen. Dear Leaders nieuwste telg klinkt fijner afgewerkt en weet met een preciezere timing betere accenten te leggen. Getuige “Radar” dat “Nightmare Alleys” met zijn wild refrein nauw opvolgt, terwijl een aparte songstructuur en haperende zanglijn een interessante plaat aankondigen.

“Father Baker” en “Labor On” bevestigen dat vermoeden. Ofschoon de nummers een stuk minder hard beuken, is er nergens nog een schaduw van Aaron Perrino's vorige groep The Sheila Divine, of van andere grote voorbeelden merkbaar. Dat is in ieder geval een hele vooruitgang tegenover Dear Leaders vorige platen, waarop Perrino zich zo nu en dan al eens in een teveel aan adoratie voor Thom Yorke dreigde te verliezen.

Het enige overblijvende karaktertrekje uit het vroege Dear Leader-tijdperk is Perrino's roeping om protestsongs op de wereld los te laten. Een erg originele invalshoek is het natuurlijk niet, maar het is evenmin een copyright product waar één groep het alleenrecht op heeft, bijgevolg valt er weinig bezwaar tegen op te tekenen. De titel The Alarmist bewijst overigens dat de groep hier heel bewust voor kiest.

Dat het schrijven van protestsongs ook op een moderne manier kan, bewijst de ghost track na “Every Man” trouwens perfect. Met Death Cab For Cutie-achtige bits en bleeps slaagt Dear Leader erin om zelfs tijdens de laatste minuten van zijn plaat nog te boeien met een nummer over het Big Brother-aspect van het internet. En dat na een constant fijn in het gehoor liggende plaat met slechts weinig ergerlijke momenten. Op Perrino's non-muzikale klaaggedicht “Lead The Way” na, hebben wij immers nergens de behoefte gevoeld om te vloeken.

Natuurlijk kunt u in The Alarmist nog altijd een flauwe popplaat zien in een tijdperk waarin er een veel te groot aanbod is, maar zelfs dan bent u nog altijd verplicht om te erkennen dat Dear Leader met zijn nieuwste plaat aan een gunstige opmars bezig is en zelfs met de vingers in de neus boven het niveau van het gemiddelde poprockgroepje van tegenwoordig uitsteekt. Wij vinden het bijgevolg logisch om na The Alarmist nog meer uit te kijken naar wat nog komen moet.

08 juni 2007                                                                                                                                     

22:19 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-06-07

Rescensie 2 - Cutting Edge

Deze rescensie is al veel positiever dan de vorige. Alleen is de man blijkbaar geen fan van 'Every Man'. Dat zal onze stemmer van de pol dan niet graag horen :) 

Goed gepoleiste protest-rock

Toen in 2003 The Sheila Devine de boeken dicht smeet, had workaholic Aaron Perrino slechts zes weken nodig om de eerste Dear Leader–release in te blikken. Vier jaren later is ‘The alarmist’ al de derde langspeler waarmee de band zich ergens tussen U2, Interpol en The Afghan Whigs nestelt. Hopelijk versterkt deze plaat Dear Leader’s historisch sterke band met ons land.

‘Nightmare alleys’ heeft al onmiddellijk een boodschap voor je klaarliggen. Perrino zingt voor zijn leven ‘Where the line for right and wrong was a desperate sing–a–long about Reagan’. Zalig hoe een song je zo kan overdonderen. Met ‘Radar’ zet hij een stap terug en neemt hij je mee in de richting van Interpol, een beetje gepolijster. Maar ook op ‘The alarmist’ krijgt Perrino zijn epic–kantjes niet verborgen. Zo noemen we ‘Father baker’ en ‘Empty chair’ gedreven balades van het kaliber van U2.

Niet enkel met de muziek brengt deze plaat

de band op het niveau van de reeds vernoemde unieke bands. De bijzonder eigen – deels schorre, deels heldere – stem die The Sheila Devine zo herkenbaar maakte, zorgt ervoor dat Dear Leader zich op dit niveau moeiteloos van alle verwijzingen kan onderscheiden. Wanneer we naar Bryan Adams verwijzen om de sfeer van ‘Bleed’ mee te geven, moet je je daar dus een vettige ‘I’m ready’ bij voorstellen, met inhoud.

Dear Leader komt het best tot z’n recht in de energieke aanklachtsongs als ‘This is our war’ en ‘Monuments en shrines’. De oprechte pissed–off drive die hierin schuilgaat doet je spontaan een nadarhek in je woonkamer plaatsen wanneer het nieuws nog eens bericht over de zoveelste G8–top. Indien op die manier gebracht, grijpen protestliederen je pas echt naar de keel.

Het enige minpunt aan dit album is dat er geen einde aan komt. Terwijl de plaat compleet af zou zijn wanneer je na ‘Get civil’ de stopknop indrukt, heeft Perrino er onbegrijpelijk voor gekozen om te eindigen met het veel te lange en langdradige ‘Every man’. Een goedgeplaatste kras ergens dicht bij de rand van het cdtje kan dit echter simpelweg oplossen. Goed mikken!

15:38 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |