10-06-07

Rescensie 2 - Cutting Edge

Deze rescensie is al veel positiever dan de vorige. Alleen is de man blijkbaar geen fan van 'Every Man'. Dat zal onze stemmer van de pol dan niet graag horen :) 

Goed gepoleiste protest-rock

Toen in 2003 The Sheila Devine de boeken dicht smeet, had workaholic Aaron Perrino slechts zes weken nodig om de eerste Dear Leader–release in te blikken. Vier jaren later is ‘The alarmist’ al de derde langspeler waarmee de band zich ergens tussen U2, Interpol en The Afghan Whigs nestelt. Hopelijk versterkt deze plaat Dear Leader’s historisch sterke band met ons land.

‘Nightmare alleys’ heeft al onmiddellijk een boodschap voor je klaarliggen. Perrino zingt voor zijn leven ‘Where the line for right and wrong was a desperate sing–a–long about Reagan’. Zalig hoe een song je zo kan overdonderen. Met ‘Radar’ zet hij een stap terug en neemt hij je mee in de richting van Interpol, een beetje gepolijster. Maar ook op ‘The alarmist’ krijgt Perrino zijn epic–kantjes niet verborgen. Zo noemen we ‘Father baker’ en ‘Empty chair’ gedreven balades van het kaliber van U2.

Niet enkel met de muziek brengt deze plaat

de band op het niveau van de reeds vernoemde unieke bands. De bijzonder eigen – deels schorre, deels heldere – stem die The Sheila Devine zo herkenbaar maakte, zorgt ervoor dat Dear Leader zich op dit niveau moeiteloos van alle verwijzingen kan onderscheiden. Wanneer we naar Bryan Adams verwijzen om de sfeer van ‘Bleed’ mee te geven, moet je je daar dus een vettige ‘I’m ready’ bij voorstellen, met inhoud.

Dear Leader komt het best tot z’n recht in de energieke aanklachtsongs als ‘This is our war’ en ‘Monuments en shrines’. De oprechte pissed–off drive die hierin schuilgaat doet je spontaan een nadarhek in je woonkamer plaatsen wanneer het nieuws nog eens bericht over de zoveelste G8–top. Indien op die manier gebracht, grijpen protestliederen je pas echt naar de keel.

Het enige minpunt aan dit album is dat er geen einde aan komt. Terwijl de plaat compleet af zou zijn wanneer je na ‘Get civil’ de stopknop indrukt, heeft Perrino er onbegrijpelijk voor gekozen om te eindigen met het veel te lange en langdradige ‘Every man’. Een goedgeplaatste kras ergens dicht bij de rand van het cdtje kan dit echter simpelweg oplossen. Goed mikken!

15:38 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

op Goddeau staat er ook eentje

Gepost door: debonair | 11-06-07

Vriendelijk bedankt Debonair.

Kan ik u als 'beloning' link doorsturen om Nightmare Alleys gratis te downloaden of heb je de CD reeds gekocht? Ik heb gezien dat Nightmare Alleys uw favoriete nummer is.

Gepost door: the1stwarrior | 11-06-07

menigen verschillen jaat, jaat tommeke, je hebt hier drie recensies en alle drie zijn ze verschillend, zelf vind ik 'every man' een typisch perinno-nummer zoals 'my life as a wrestler' er één is, eenvoudig, traag begin om op het eind helemaal te ontploffen, jij en ik hebben dat live reeds aan den lijve mogen ondervinden, hopelijk straks in september terug.
koenie kiplekker,die dear leader oprechte 'koenie' rock vind,groet.

Gepost door: ridder van de lach | 12-06-07

De commentaren zijn gesloten.