30-05-07

Recensie the Alarmist

Onderstaande CD bespreking van op website 'Digg', niet echt 100% positief maar tis al leuk dat ze wat in de aandacht komen.

http://www.digg.be/articles.php?id=1842

 

Dear Leader: The Alarmist



MTC, 2007
PIAS

"Big in Belgium". Als zoiets over je band beweerd wordt, kan dat nauwelijks als een compliment worden beschouwd. Het  zal Aaron Perrino worst wezen: België moet nu zowat zijn tweede thuis geworden zijn en het is voorlopig ook de enige plaats in Europa waar je het tweede volwaardig Dear Leader album op de kop kunt tikken. Dat de fans hier uitermate blij mee zullen zijn, spreekt voor zich, maar of de kritische rockliefhebber hier zijn zuurverdiende euro's moet aan besteden, is een totaal andere vraag.

Het begon voor Perrino allemaal in 1997 ergens in Boston met The Sheila Divine. Een band die al snel enkele klassiekers op haar naam kon schrijven. 'Hum', 'Like A Criminal' en 'We All Have Problems' zijn songs die ieder rockliefhebber in zijn muzikaal geheugen heeft gegraveerd. Spijitig genoeg voor de vele fans in Boston en België hield het verhaal op in 2003. Aaron muziek maken onder de naam Dear Leader, en wat eigenlijk een soloproject had moeten worden waarvoor hij telkens andere muzikanten zou inschakelen, groeide uit tot een volwaardige band die met 'All I Ever Wanted was Tonight' haar eerste echte album uitbracht. 'Raging Red' werd prompt een nieuwe klassieker in het oeuvre van Perrino en dat succes bracht hen vorig jaar dan ook terug naar enkele kleine Belgische podia.

Dat Dear Leader iets heeft met de Amerikaanse politiek, is ondertussen wel heel duidelijk. De vorige plaat verscheen in de Verenigde Staten op 2 november 2003, de dag dat Bush voor de tweede keer verkozen werd als president. 'The Alarmist' belandde in hun thuisland opnieuw op een verkiezingsdag in de platenbakken, deze keer voor het Congres, en laat horen dat Perrino allesbehalve een Bush-aanhanger is. Alleen al aan songtitels als 'Monuments & Shrines' en 'This is Our merken we op welke leest de teksten geschoeid zijn.
Aan hét handelsmerk van Dear Leader is ook nog niets veranderd. Zo zingt Perrino in het openingsnummer 'Nightmare Alleys' nog steeds alsof zijn leven er van afhangt en alsof hij thuis nog enkele stembanden in reserve heeft. Je zou het een vorm van vocale overacting kunnen noemen, wij omschrijven het liever als je ziel uit je lijf schreeuwen. Een discipline die Perrino zeer goed onder de knie heeft.

'Radar' is dan weer een rechttoe rechtaan rocker die op de concerten van afgelopen jaar al zeer bekend in de oren klonk, het is dan ook de meest logische singlekeuze. We maken hier wel de bedenking of deze song in dezelfde categorie thuishoort als bijvoorbeeld 'Hum'. We vrezen dat 'Radar' daarvoor net wat te gewoontjes klinkt.   
Op 'Father Baker' en 'Labor on' neemt Dear Leader dan wat gas terug, maar het moet sterker zijn dan hemzelf want in dat laatste nummer krijgen de stembanden van Perrino het weer hard te verduren en gaat het zacht-hard-trucje zelfs wat doorzichtig klinken. Live moet dit nummer zeker voor vuurwerk kunnen zorgen, maar op cd klinkt de schreeuwerige outro van ongeveer 3 minuten wat te doorzichtig. Ook bij het zo goed als a capella gezongen 'Lead the Way' stellen we ons ernstige vragen en we hadden er wellicht niet om getreurd als deze song de definitieve tracklist niet had gehaald.

Gelukkig maken het poppy 'Bleed' en 'Empty Chair', beide songs waarin Perrino bewijst dat hij de meest luchtige refreintjes zo uit zijn mouw kan schudden, veel goed. Ook het springerige en naar 'Hum'-geurende 'Monuments & Shrines' weet ons te bekoren, in die mate zelfs dat we een stevige nekmassage nu wel zouden waarderen.
Met 'The Alarmist' heeft Dear Leader dus zijn tweede echte groepsplaat afgeleverd, maar al bij al valt het album toch wat lichter uit dan 'All I Ever Wanted was Tonight'. Deze keer geen 'classic' genre 'Raging Red' of 'Like a Criminal'. Gelukkig bevat 'The Alarmist' nog wel voldoende goeie songs om de fans van het eerste uur tevreden te stellen maar ook om de samenstellers van de playlist van uw favoriete radiozender gelukkig te maken. Wie de echte Dear Leader aan het werk wil zien, zal moeten wachten tot in september, want dan komen de mannen weer naar België en zal de Duvel wellicht weer rijkelijk vloeien. Zou dat het geheim zijn om je stembanden goed te onderhouden?                                                                                                                    

20:50 Gepost door the1stwarrior in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

tien miljaar, miljaar reeds tien bunnies hebben op hun favoriete 'the alarmist'-track gestemd...goed é.
koenie kiplekker, die nu toch voor 'bleed' zou gaan, groet.

Gepost door: ridder | 31-05-07

...en moeten we dat niet eerst beleefd vragen om deze recensie over te nemen?

Allé, 't is goed, omdat ik ook een Sheila Divine-fan ben, en dus ook Dear Leader goed vindt, alhoewel ik de laatste me toch niet volledig kan bekoren, maar dat heb je wellicht al gelezen.

Gepost door: Carlo | 03-06-07

Ik had uwe link er toch bijgezet hé Carlo zodat men hier Digg ook wat kan leren kennen :)

Gepost door: The1stwarrior | 03-06-07

De commentaren zijn gesloten.